Eindelijk, na een ongeduldige periode van afvragen of mijn eskimo's het ontdooiingsproces wel zouden overleven, kreeg ik op zaterdagmorgen 4/10 de verlossende telefoon. Men had gezegd dat ik vanaf 9u reeds telefoon kon krijgen, dus mijn gsm lag vanaf 9u naast mij. Het duurde toch lang voor die gsm eindelijk afging... Kwart voor 11 was het! Ik had al gedacht dat het negatief nieuws was, anders hadden ze toch wel vroeger gebeld???

De man die mij moest verwittigen vond het blijkbaar leuk om mij nog even in spanning te laten... Dat zei hij ook: ik bel je om te zeggen of de terugplaatsing kan doorgaan of niet. Je bent wel zenuwachtig zeker?  Tuurlijk was ik zenuwachtig! Er schoot vanalles door mijn gedachten, maar vooral: stel toch zo geen domme vragen en ZEG het nu toch gewoon!!!

"De terugplaatsing kan doorgaan, mevrouw"  OEF!!! Een pak van mijn hart!!! Tegen 's middags moest ik in het ziekenhuis zijn. Ik was als eerste aan de beurt. Ik had dit op voorhand gevraagd, want ik moest nog werken, en zo moest ik aan niemand een verantwoording afleggen. Mijn ventje kon spijtig genoeg niet meegaan, want hij kon geen verlof krijgen op het werk. Hij stuurde me wel constant smsjes, ik voelde wel dat hij in gedachten bij mij was.

Eerst kwam de biologe vertellen dat ze 4 cryo's moeten ontdooien hebben. De 4e was pas een goeie... Een hele teleurstelling, want ik had er 5, dus nu is er maar 1 meer, moest deze poging mislukken... De terugplaatsing ging niet zo vlot als vorige keer. Blijkbaar zat mijn baarmoeder wat gekanteld en mijn baarmoederhals zat een beetje dicht. De arts kreeg het buisje er niet in, waar ze daarna het embryo zouden moesten laten doorgaan. "Hoest eens even", klonk het. Toen ik deed wat ze vroegen, voelde ik een enorme pijnscheut... De verpleegster vroeg wel constant hoe het met me ging, en de pijn was wel erg, maar eigenlijk ook niks, vergeleken met mijn vorige pu. Het kon me niet schelen hoeveel pijn het deed, als ze het embryo er maar in kregen...

Toen dat eenmaal gebeurd was, zei de arts dat ik niet moest panikeren als ik "een beetje" bloedverlies of bruinverlies zou hebben, dat is omdat de buitenkant van mijn baarmoederhals wat geraakt is, maar het zou niks beïnvloeden, want aan de binnenkant is alles ok. Toen ik terug op het bed moest liggen, zag ik echter nogal veel bloed liggen... Bedoelde hij dat met "een beetje"? Ik weet het niet, maar ik neem me voor om inderdaad niet te panikeren. Tijdens het uurtje dat ik moest blijven liggen voelde ik nog een paar keer bloed 'ontsnappen'. Een vriendin die ik ken van DVO chat is me gezelschap komen houden, omdat ik daar zo moederziel alleen lag :-)

Nu, 10 dagen later, ben ik met een bang hartje aan t afwachten. Sinds de terugplaatsing heb ik constant buikpijn, en 's avonds wordt het meestal erger en zijn het meestal echt krampen. Of dat een goed teken of een slecht teken is, dat weet ik niet. Vorige week heb ik eerlijk gezegd niet veel gedacht aan het feit dat er een embryo teruggeplaatst is. Nu begin ik er meer en meer aan te denken.

Sinds gisteravond heb ik ook migraine, iets dat ik meestal krijg enkele dagen voor mijn regels moeten doorbreken. Vannacht had ik een klein beetje bloedverlies (héél weinig, je zag het bijna niet!), en vanaf deze morgen is er niks meer te bespeuren. Ik bereid me al voor op het slechte nieuws... Maar ik blijf diep vanbinnen toch nog hopen!!!