06-01-09

SORRY.................

Hey iedereen,

Sorry dat ik jullie weer zo lang in spanning hield!!! Ik vind gewoon de tijd niet meer om te komen bloggen. Druk op het werk, en àls ik dan eens thuis ben, ben ik precies oververmoeid...

Met mij is alles ok, ik voel me regelmatig supermisselijk, doodmoe, af en toe humeurig, ... Allemaal dingen die ik normaal niet leuk zou vinden, maar nu dus wel. :-) 

We hebben op 22 december 2008 onze eerste echo gehad. Veel viel er nog niet te zien natuurlijk!!! We konden wel het hartje zien kloppen. Ik vroeg of we het ook konden horen, en ze zei dat het waarschijnlijk nog te vroeg ging zijn, maar wou het toch proberen. En ja hoor, héééél in de verte konden we het horen! Maar na een paar seconden was ik zo dom om me om te draaien naar mijn ventje (die aan mijn zij stond, maar de andere kant van het echo-apparaat) om te vragen of hij het ook hoorde. En natuurlijk mocht ik niet bewegen, want toen waren we de hartslag kwijt... Hij had het gelukkig ook gehoord. Het was echt een fantastische ervaring, en de tranen sprongen in mijn (en zijn) ogen, puur van geluk!!!

Aangezien we niet langer konden wachten, hebben we het de afgelopen feestdagen (mijn beste wensen trouwens voor iedereen!!! Enne, dit jaar ook zwanger allemaal hé!) verteld aan onze families. De eersten die het mochten horen waren mijn ouders, broer en zus. Met kerst liggen er bij mijn moeder telkens superveel cadeautjes onder de kerstboom. Ik had kaartjes gemaakt met een gedichtje én een foto van de echo, voor elk eentje (ook voor onszelf). Niks met de hand geschreven, want mijn broer en zus proberen ook voor een beebje... Mijn zus zag (tijdens de aperitief al) het pakketje liggen. Er stond op: zo snel mogelijk uitdelen en iedereen gelijk opendoen! Dat werd dan ook gedaan. De gezichten waren ZALIG toen iedereen het kaartje opendeed! En de hoofden gingen van hier naar daar: wie is er zwanger? Jij? Nee, jij dan? Nee, ... De vriend van mijn zus beschuldigde haar er zelfs van dat hij zelf nog van niks wist!!! Lachen Uiteindelijk kon ik mijn traantjes niet meer bedwingen en werd duidelijk dat ik het was. Iedereen supergelukkig natuurlijk.

Bij mijn schoonouders hebben we het met oudejaarsavond verteld. Zij stonden zelf met de tranen in hun ogen! En voor mijn grootouders (die dus een achterkleinkind bijkrijgen), had ik een nieuwjaarsbrief geschreven, die ik met veel moeite en een bibberende stem voorgelezen heb... Allemaal zalige momenten, maar ik was héél vermoeid van de emoties, die dagen!

Morgen (woensdag) hebben we een afspraak bij de gynaecoloog. Eigenlijk onze 1e afspraak bij een "gewone" gyn. Hopelijk krijgen we opnieuw een echo! Ik had al gehoord dat je bij een eerste afspraak nog geen echo krijgt, maar ik ga er toch eentje vragen hoor. Nu ik van mijn chocolade-verslaving verlost ben (want daar heb ik TOTAAL geen zin meer in!), heb ik een nieuwe verslaving: de echo-verslaving. Ik heb al horen zeggen dat je er even dik van wordt, of zelfs nog dikker, dan van een chocolade-verslaving...Lachen

 

14:23 Gepost door Ikke26 in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-12-08

YES!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik ga jullie niet langer in spanning houden: ik heb donderdagmorgen nog eens getest en dat was weer positief, deze keer duidelijker.

Veel tijd om te bloggen heb ik nu niet, maar ook mijn bloedonderzoek was positief. HCG bedroeg ongeveer 500 (op dag 15 na tp). Volgende week donderdag moet ik een nieuwe bloedafname doen om te kijken of het genoeg stijgt.

Jullie kunnen niet (of waarschijnlijk wel) geloven hoe blij mijn ventje en ik zijn!

Wordt vervolgd...

17:35 Gepost door Ikke26 in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03-12-08

ROOOOOOOOOOOOOOOZE BRIL...

Vandaag zie ik het leven door een roze bril...

In het begin van de week had ik weeral migraine en buikpijn, een teken dat mijn regels eraan zaten te komen. Het is elke poging al zo geweest, dus het zal nu weer zo zijn.  2 volle dagen heb ik barstende hoofdpijn gehad. Een lieve lotgenote zei me dat dat ook zwangerschapskwaaltjes konden zijn. Ok, ik kan dus weer beginnen hopen, nadat ze me zwart op wit de bewijzen liet zien.

Tegen de tweede dag kreeg ik superpijnlijke borsten. Ze waren ook groter dan normaal, tot groot plezier van mijn ventje. Maar hij mocht er niet van genieten, want ze deden echt wel veel pijn. Lachen

Gisteravond was dat gevoel ineens weer verdwenen. Hier gaan we weer met het spelletje goed teken-slecht teken... Ik heb deze keer WEER zowel goede als slechte tekens. Ik weet niet of ik nog tot vrijdag ga uithouden, ik wil het echt weten!!!

Deze morgen kon ik me echt niet meer houden, en heb ik de test gedaan die al sinds vorige poging in mijn schuif lag. Toen ik na 5min ging kijken (na een spurt met mijn ventje, om het eerst bij de test), zag ik een hééééééééél, maar dan ook hééééééééééééééél licht streepje. Ik dacht dat ik spoken zag, dus ik vroeg aan mijn ventje (die niet wist hoe het er moest uitzien) wat hij zag. Hij zag een dikke streep en een heel licht streepje ernaast... Mijn hart maakte een sprongetje, maar ik kan het nog altijd niet geloven. Tenslotte is het nog 2 dagen te vroeg om te testen. Het streepje was ook hééééééééééééél licht, dus er is nog niks zeker, maar het is toch wel weer een goed teken! Een goed teken dat hopelijk zwaar doorweegt als ik de balans opmaak van goede en slechte tekens.

Ja, die roze bril staat zeker en vast op mijn neus nu! Maar... toch durf ik nog niet 100% hopen. Zoals ik bij het begin van mijn cryo-poging al zei: ik blijf nog ff overtuigd dat het deze keer weer niks zal worden. Het brengt misschien geluk...

13:10 Gepost door Ikke26 in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |