Hey iedereen,

Sorry dat ik jullie weer zo lang in spanning hield!!! Ik vind gewoon de tijd niet meer om te komen bloggen. Druk op het werk, en àls ik dan eens thuis ben, ben ik precies oververmoeid...

Met mij is alles ok, ik voel me regelmatig supermisselijk, doodmoe, af en toe humeurig, ... Allemaal dingen die ik normaal niet leuk zou vinden, maar nu dus wel. :-) 

We hebben op 22 december 2008 onze eerste echo gehad. Veel viel er nog niet te zien natuurlijk!!! We konden wel het hartje zien kloppen. Ik vroeg of we het ook konden horen, en ze zei dat het waarschijnlijk nog te vroeg ging zijn, maar wou het toch proberen. En ja hoor, héééél in de verte konden we het horen! Maar na een paar seconden was ik zo dom om me om te draaien naar mijn ventje (die aan mijn zij stond, maar de andere kant van het echo-apparaat) om te vragen of hij het ook hoorde. En natuurlijk mocht ik niet bewegen, want toen waren we de hartslag kwijt... Hij had het gelukkig ook gehoord. Het was echt een fantastische ervaring, en de tranen sprongen in mijn (en zijn) ogen, puur van geluk!!!

Aangezien we niet langer konden wachten, hebben we het de afgelopen feestdagen (mijn beste wensen trouwens voor iedereen!!! Enne, dit jaar ook zwanger allemaal hé!) verteld aan onze families. De eersten die het mochten horen waren mijn ouders, broer en zus. Met kerst liggen er bij mijn moeder telkens superveel cadeautjes onder de kerstboom. Ik had kaartjes gemaakt met een gedichtje én een foto van de echo, voor elk eentje (ook voor onszelf). Niks met de hand geschreven, want mijn broer en zus proberen ook voor een beebje... Mijn zus zag (tijdens de aperitief al) het pakketje liggen. Er stond op: zo snel mogelijk uitdelen en iedereen gelijk opendoen! Dat werd dan ook gedaan. De gezichten waren ZALIG toen iedereen het kaartje opendeed! En de hoofden gingen van hier naar daar: wie is er zwanger? Jij? Nee, jij dan? Nee, ... De vriend van mijn zus beschuldigde haar er zelfs van dat hij zelf nog van niks wist!!!  Uiteindelijk kon ik mijn traantjes niet meer bedwingen en werd duidelijk dat ik het was. Iedereen supergelukkig natuurlijk.

Bij mijn schoonouders hebben we het met oudejaarsavond verteld. Zij stonden zelf met de tranen in hun ogen! En voor mijn grootouders (die dus een achterkleinkind bijkrijgen), had ik een nieuwjaarsbrief geschreven, die ik met veel moeite en een bibberende stem voorgelezen heb... Allemaal zalige momenten, maar ik was héél vermoeid van de emoties, die dagen!

Morgen (woensdag) hebben we een afspraak bij de gynaecoloog. Eigenlijk onze 1e afspraak bij een "gewone" gyn. Hopelijk krijgen we opnieuw een echo! Ik had al gehoord dat je bij een eerste afspraak nog geen echo krijgt, maar ik ga er toch eentje vragen hoor. Nu ik van mijn chocolade-verslaving verlost ben (want daar heb ik TOTAAL geen zin meer in!), heb ik een nieuwe verslaving: de echo-verslaving. Ik heb al horen zeggen dat je er even dik van wordt, of zelfs nog dikker, dan van een chocolade-verslaving...